Le Musée d'Art Spontané rend un hommage, à sa façon, à l'immense Jacques Brel.
Le mois de mai a été choisi pour l'ouverture de l'exposition. 
Le vent du nord s'essouffle à cette période et laisse la place à des courants d'air chaud qui nous accostent et nous sourient. 

La conservatrice a retenu une douzaine d'artistes, chargés d'émotion, pour résumer l'œuvre d'un géant, disparu il y a un quart de siècle déjà.
Mais Mister J. fait et fera encore et toujours parler de lui pendant quelques ères. Un anniversaire comme celui de Jacques ne passe pas inaperçu, parce qu'il a su toucher le cœur des gens. 

Dans son répertoire, une bible de tous les jours, on s’y retrouve, les uns comme les autres, pas toujours au premier rang mais là un peu sur la gauche, voir au second plan, il n'oubliait jamais personne, avec son accent de Bruxelles et son odeur de gauloise.

Je suis flatté de pouvoir «imager» son monde avec ma peinture.
Cela à donné naissance à quatre travaux: «Ne me quitte pas», «Ces gens-là», «les bonbons» et «L'homme de la Mancha».
Les êtres qui marquent leur temps comme l'a fait Brel sont rares.
Monsieur, je m'incline…
Sa vie est plus qu'une aventure, l'air et la mer lui ont tenu la main.

Allez Jef, viens, viens Jef, on va allez boire et voir les femmes, et après, allez se prendre un paquet de frites dans ce plat pays qui est le nôtre.

Mario Villaggi, le 7 mai 2002

Het Museum voor Spontane Kunst eert, op zijn manier, de oneindig grote Jacques Brel.
De Meimaand werd gekozen voor de opening van de tentooonstelling. 
In deze periode blaast de noorderwind zich uit om plaats te maken voor  warmere luchtstromingen die bij ons met een glimlach aanlanden. 
 
De museumconservatrice onthield een twaalftal met emotie geladen kunstenaars, om het werk van de reus, die ons een kwart eeuw geleden al verliet, samen te vatten. Toch zal Mister J. steeds en altijd en voor geruime tijd van zich laten horen. Een verjaardag als deze van Jacques gaat niet ongemerkt voorbij, omdat hij tot het hart van de mensen beroerde. 
 
In zijn zangrepertorium, als een hedendaagse bijbel, vindt de ene en de andere zich terug, niet steeds op de eerste plaats, maar ginder een beetje meer naar links, misschien op de tweede rij, hij vergat nooit iemand, met zijn brussels accent en de geur van zijn gauloisen. 
 
Ik ben vereerd zijn wereld te mogen « uitbeelden » met mijn schilderijen. Dit gaf aanleiding tot vier werken : « Verlaat me niet », « Die mensen », « snoepbollen » en « De man van de Mancha ». 
Mensen die hun kenmerk op hun tijd drukten zoals Brel het deed zijn zeldzaam. 
Mijnheer, ik groet U…
Zijn leven is meer dan een avontuur, de lucht en de zee begeleidden hem hand in hand.  
 
Kom nou Jef, kom, kom Jef, we gaan iets drinken en naar de vrouwen kijken, en daarne gaan we een pak frietjes kopen in dit platte land dat het onze is. 

Mario Villaggi, 7 mei 2002